Czy kiedykolwiek zastanawialiście się czy wszystko z wami w porządku? Jest piątek wieczór, znajomi marzą tylko o tym, żeby rozpocząć gorączkę klubowej nocy, a dla Was szczytem szczęścia jest owinięcie się kocem w towarzystwie ulubionej książki i kubka herbaty? Mam dobrą wiadomość, nie jesteście z tym sami, co więcej to Wy jesteście górą.

Introwertyk to ja

Bardzo długo wydawało mi się, że skoro męczą mnie częste spotkania z innymi ludźmi, zwłaszcza te, podczas, których wymaga się ode mnie szczególnej aktywności to zwyczajnie jestem nudna i to ja nie pasuję do towarzystwa. Oczywiście, w pewnym momencie dostałam łatkę nudziary, której jak wiadomo ciężko się pozbyć. W pewnym momencie zaniechałam wszelkich prób zmiany swojego wizerunku, bo wiedziałam, że moja pozycja już i tak jest ustalona.
Na studiach dowiedziałam się o różnych typach osobowości, między innymi o introwertyzmie. Bingo! Miałam wrażenie, że czytam o sobie. Oczywiście ludzie nie dzielą się tylko na introwertyków i ekstrawertyków, każdy z nas to niepowtarzalny cocktail.

Wyróżnia się cztery typy introwertyzmu:
• społeczny,
• marzyciel,
• lękliwy
• wycofany.

Najbardziej utożsamiam się z marzycielem, który często zagłębia się w swoje myśli i wyobrażenia zamiast żyć w realu. Czasem trudno mi przestać myśleć o niebieskich migdałach i zajmować się prozą życia. Mój mix polega na tym, że jednocześnie, aby mieć energię, potrzebuje raz na jakiś czas „pobrylować” w towarzystwie, poczuć, że ktoś mnie dostrzega i docenia. Kiedy już się „naładuje” mogę wrócić do swojego spokojnego trybu funkcjonowania.

Jeśli nie możesz czegoś zwalczyć, zrób z tego atut.

Jest takie zdanie, które słyszałam już tyle razy, że mogłabym je wyrecytować we śnie: „Czemu się nie odzywasz? Masz zły humor?” Powszechnie się przyjęło, że trzeba udowadniać, że wszystko jest świetnie, poprzez ciągłe uśmiechanie się i rozmowę. Ja jestem typem słuchacza. Od dziecka sprawiało mi przyjemność słuchanie rozmów innych ludzi ( nie mylić z podsłuchiwaniem ;) ) Tak mi zostało i gdy jestem wśród znajomych i mam swój melancholijny nastrój więcej słucham niż sama mowie. Przyjmuje zasadę, że publicznie wypowiadam się tylko wtedy, gdy naprawdę mam coś do powiedzenia. Stwierdziłam, ze nie ma sensu z tym walczyć tylko trzeba to wykorzystać. Wybrałam odpowiedni kierunek studiów i pracuje w zawodzie, który wymaga zmysłu obserwacji i uważnego słuchania. Nie każdy może to robić, tak jak nie każdy nadaje się na gwiazdę salonów. Każdy z nas ma swój „pakiet”, który może wykorzystać albo starać się zwalczyć. Ja wybrałam pierwszą drogę, która przynosi mi korzyści w zawodzie, choć prywatnie nadal czasem jest trudno. Najważniejsze, aby nie udawać kogoś, kim się nie jest i żyć w zgodzie ze sobą.

Muszę coś zmienić !

Odkąd pamiętam lubiłam eksperymentować z włosami. Miałam ciągłą potrzebę zmian w swoim wyglądzie. Stop. Ja nadal mam taką potrzebę, ale to osobny temat. Gdy w końcu zamieszkałam we Wrocławiu odetchnęłam pełną piersią, ale poczułam, że mój styl jest mało wyrazisty i nijaki. Co w takiej sytuacji robi kobieta? Idzie do fryzjera! Nigdy nie byłam dziewczyną, która robi wielkie zamieszanie po ścięciu 3cm. Najpierw przeżywa tydzień, bo ścina grzywkę a potem przeżywa, że ta grzywka została ścięta. O nie, jak już podejmuje decyzję to lubię widzieć efekty. Chciałam w końcu wyglądać „jakoś”. Fryzura została zmieniona na taką, o której zawsze marzyłam. Krótko. Nawet bardzo. Włosy zostały ścięte a ja zyskałam plus 100 do samooceny. Na jakiś czas.

Chcę mieć krótkie włosy 

Często słyszę komentarze „ Ja też bym chciała, ale się boje”, „Fajnie wyglądasz, ja nie mam twarzy do takiej fryzury”, „ Ścięłabym, ale faceci wolą długie włosy”. Ufff sporo tego. Doskonale to rozumiem, sama wielokrotnie miałam wątpliwości i od zawsze chciałam mieć długie piękne włosy, powiewające na wietrze w blasku słońca, ale…..one nie podzielały tej wizji. Wiem, że dużo dziewczyn chciałoby, choć raz zaryzykować u fryzjera, ale jest tyle wątpliwości, które są utrwalane przez otoczenie, że można się pogubić.

Przed wizytą u fryzjera:

- Niech Twoja decyzja nie będzie podjęta pod wpływem impulsu. Niech ta myśl towarzyszy Ci przez dłuższy czas, tak żebyś mogła się z nią oswoić i upewnić, że naprawdę tego chcesz.

- Zastanów się czy Twój fryzjer na pewno ma praktykę w krótkich cięciach, jeśli nie, zrób research i popytaj koleżanek o najbardziej godnego zaufania.

- Poświęć trochę czasu na wizytę na Pinterest i poszukaj inspiracji po to, żeby jak najlepiej wytłumaczyć fryzjerowi, jaki efekt chcesz uzyskać. To nigdy nie będzie idealne odwzorowanie, ale zdecydowanie zminimalizuje ryzyko wpadki.

- Powiedz fryzjerowi, czego ZDECYDOWANIE NIE CHCESZ. Ja wiedziałam, że nie chce żadnego golenia i ostrego asymetrycznego cięcia. Rozmawiajcie z fryzjerem tak długo, aż wszystko będzie jasne. Naprawdę wielu kobietom pasują krótkie włosy, cały sekret polega na tym, żeby fryzjer umiał dopasować je do Twojego typu urody.

- Muszę Cię zmartwić, jeśli sądzisz, że krótkie włosy = laba od codziennego układania to niestety tak nie jest. Żeby fryzura dobrze wyglądała, trzeba jej poświęcić trochę czasu inaczej nie będzie efektu a Ty zwątpisz czy zrobiłaś dobrze.

- Zgadzam się, że długie włosy są bardzo kobiece, ale mimo wszystko nie każde i nie każdej kobiecie pasują. Kobiecość bierze się ze środka, to Twój cały styl i osobowość. Właśnie ultra kobiece osoby, pewne siebie decydują się na taki krok, nie potrzebują zasłaniać się długimi, nie zawsze ładnymi włosami.
- Tak, w większości faceci wolą długie włosy u kobiet, ale najbardziej lubią zadbane i radosne kobiety, które są z siebie zadowolone. Poza tym TWÓJ facet kocha/pokocha Ciebie od czubka głowy po stopy, jeśli wasz związek miałby się rozpaść, dlatego, że spełniłaś swoje marzenia no cóż…chyba na dobre by wyszło. :)


O zmianie fryzury mogłabym pisać bardzo dużo, ale powyższe punkty są mini ściągą dla każdej kobiety, która marzy o krótkiej fryzurce. Jeśli czujecie, że coś jeszcze chciałybyście wiedzieć, albo macie własne rady dla wszystkich kobiet piszcie śmiało w komentarzach.